توئیت ها

مشارکت عمومی
مردم وقتی واقعا شنیده شوند، نه فقط دیده می‌شوند، توانایی تغییر مسیر تصمیم‌ها را پیدا می‌کنند و جامعه پویا شکل می‌گیرد.

تکنولوژی و زندگی شهری
فناوری تنها ابزار نیست؛ نحوه استفاده از آن می‌تواند شهر را کارآمد، شفاف و پاسخگو کند یا پیچیده و دور از مردم.

آموزش و جامعه
آموزش، موتور تغییر اجتماعی است؛ هر مدرسه و کلاس، سرمایه‌گذاری مستقیم روی آینده و تاب‌آوری جامعه است.

محیط زیست و شهر
شهر زنده است اگر اکوسیستم آن زنده بماند؛ خیابان‌ها و پارک‌ها تنها فضا نیستند، بلکه نشانگر رابطه ما با طبیعت و سلامت جمعی‌اند.

نهادهای محلی زمانی مؤثرند که جامعه و نهاد
در یک چرخه بازخورد مستمر
یکدیگر را شکل دهند، نه اینکه فقط دستور بگیرند یا اجرا کنند

اعتماد عمومی، یک پاداش فوری نیست.
شورا آن را با ثبات رفتار، شفافیت و پاسخ‌گویی مستمر می‌سازد.

قدرت واقعی شورا در واکنش سریع نیست؛
در ایجاد فرآیندهایی است که جامعه بتواند مشکلات را پیش‌بینی و مدیریت کند.

شورا بیش از هر چیزی، ظرفیت جامعه را می‌سنجد.
نه با تعداد مصوبات، بلکه با توانایی هماهنگی، اعتمادسازی و تاب‌آوری جمعی.

سکوت نهادها گاهی پر سر و صداست:
وقتی چیزی گفته نمی‌شود،
شایعه همه چیز را پر می‌کند.

قدرت واقعی شورا
در جلب همراهی و درک مردم است،
نه در مصوبه‌های پشت میز.

هر نهاد شهری یک داستان روایت می‌کند؛
اگر روایت روشن نباشد، شهر شایعه می‌سازد.

اعتماد عمومی را نمی‌شود مصوب کرد؛
یا ساخته می‌شود
یا آرام‌آرام از دست می‌رود

مشکل بسیاری از نهادهای شهری
کمبود اختیار نیست؛
کمبود «درک زیست شهری» است

شهر با پروژه‌ها تغییر می‌کند،
اما با معنا زنده می‌ماند.
نهادی که معنا نسازد،
صرفاً فضا را مدیریت کرده است

قدرت شورا در تعداد مصوبه‌ها نیست؛
در کیفیت فهم مسئله است.
مدیریت شهریِ ضعیف، همیشه هزینه اجتماعی دارد

جامعه نیت را قضاوت نمی‌کند؛ نتیجه را می‌سنجد.
شورای شهر زمانی معتبر است که عقلانیت بر هیجان غلبه کند.
اعتماد عمومی، حاصل تصمیم درست است

شهر با تصمیم‌های کوچک ساخته یا خراب می‌شود.
شورای شهر، نقطه‌ای است که این تصمیم‌ها معنا پیدا می‌کنند.
دقت در تصمیم‌سازی، احترام به زندگی مردم است.

شورای شهر جایی برای آزمون‌وخطا نیست.
هر تصمیم شهری، مستقیماً روی زندگی مردم اثر می‌گذارد.
مدیریت شهری، مسئولیت است نه تریبون.

همه‌ی مسائل شهری با بتن و بودجه حل نمی‌شوند.
بخشی از بحران‌ها، محصول رفتار و عادت‌اند؛
نادیده گرفتن این لایه، مسئله را مزمن می‌کند.

خطرناک‌ترین خطا در مدیریت شهری، جایگزین کردن «اقدام سریع» به‌جای «فهم عمیق مسئله» است.
شهری که قبل از تحلیل تصمیم می‌گیرد، بعداً هزینه‌ی اصلاح می‌پردازد.

شهر به مثابه یک بنگاه تولیدی
شهر نباید صرفاً یک «هزینه‌کده» باشد. شهر باید به مثابه یک «بنگاه بزرگ تولیدی» دیده شود که محصول نهایی آن، رفاه، کیفیت زندگی و آرامشِ شهروند است.

شهرِ مولد؛ عبور از شهرفروشی به اقتصاد پایدار
(یادداشتی در باب درآمدهای پایدار و آینده اقتصاد شهری)
سال‌هاست که بودجه‌های شهری بر پایه «شهرفروشی» و فروش تراکم بسته می‌شود؛ ا

ثروت واقعی شهر، در رگ‌های محلات و از طریق مشارکت مردم تزریق می‌شود، بدون آنکه هویت و اصالت شهر قربانی شود.
زمان آن رسیده است که از «فروشِ شهر» به «ساختنِ اقتصاد شهر» هجرت کنیم.

اقتصاد سالم شهری چگونه است؟
اقتصادِ شهر زمانی سالم است که از دلِ «خلاقیت» و «ارزش افزوده» ثروت خلق کند، نه از تخریبِ باغات و برافراشتن آسمان‌خراش‌های بی‌قواره‌ای که نفسِ شهر را می‌بُرند.

ایمنی شهری، پروژه‌ای نیست که در آن روبان قیچی کنند؛ اما پروژه‌ای است که جانِ هزاران نفر را نجات می‌دهد. تاب‌آوریِ شهر را فدایِ پروژه‌هایِ نمایشی نکنیم.

نماینده‌ی واقعی در شورا، «صدایِ بی صدایان» است؛ یعنی کسی که حقوقِ کودکان، توان‌یابان و سالمندان را در تک‌تکِ مصوباتِ شهری می‌گنجاند. شهر برای همه است

محله‌محوری» یعنی بپذیریم که اهالی یک کوچه، از هر کارشناسی در شهرداری، نسبت به نیازهایِ خانه‌ی خود آگاه‌ترند. قدرت را به محلات برگردانیم.

درآمدِ پایدار یعنی شهرداری به جای «فروشِ تراکم»، به دنبال «تولیدِ ارزش» باشد. شهری که آینده‌اش را می‌فروشد تا حقوقِ کارمندانش را بدهد، در مسیرِ ورشکستگیِ هویتی است

در عمارتِ شورا، هیچ مصلحتی بالاتر از «شفافیت» نیست. هرجا که نورِ افکار عمومی بر مناقصات و قراردادهای شهرداری نتابد، فساد جوانه می‌زند. ما امانت‌دارِ حق‌الناس هستیم، نه کارگزارِ ذینفعان و صاحبانِ قدرت.

شهر چیزی فراتر از تقاطع‌های غیرهمسطح و سازه‌های بتنی است؛ شهر مجموعه‌ای از «حقوقِ انسانی» است که در میان خیابان‌ها جاری است. نماینده‌ی خلاق کسی است که می‌فهمد یک پیاده‌رویِ استاندارد، بیش از یک اتوبان

اعتماد عمومی
با یک تصمیم درست ساخته نمی‌شود؛
اما با چند تصمیم ناهماهنگ
به‌سرعت فرسایش می‌یابد.

مدیریت موفق
همیشه پرصدا نیست.
بسیاری از بهترین تصمیم‌ها
پیش از آن‌که دیده شوند،
در سکوت طراحی شده‌اند

بخش زیادی از مقاومت اجتماعی
نه از مخالفت،
بلکه از ابهام می‌آید.
ذهن انسان با آنچه نمی‌فهمد
همراه نمی‌شود.

حکمرانی هوشمند،
به‌جای تشدید نظارت،
انتخاب‌های درست را
ساده‌تر و طبیعی‌تر می‌کند

اگر اجرای قانون نیاز به زور دائمی دارد،
مشکل از قانون نیست؛
از طراحی مسیر رفتار است.

مداخله موفق،
نه با فشار بیشتر،
بلکه با فهم ذهن انسان شکل می‌گیرد.
قانون زمانی اجرا می‌شود
که با رفتار روزمره در تضاد نباشد

کنترل شدید، همیشه پاسخ نیست.
وقتی مسیر رفتار درست طراحی شود،
شهروند بدون اجبار
همان کاری را می‌کند
که سیاست‌گذار می‌خواهد.

مسئله فقط شناسایی معضل نیست؛
چالش واقعی، طراحی مداخله‌ای است
که قانون را نقض نکند،
اجراپذیر باشد
و با منطق رفتاری شهروند بجنگد نه شهروند.

گزارش عملکرد،
مؤثرترین زبان ارتباط
با مردم است.

هر محتوا
متناسب با جایگاه حقوقی
و مسئولیت اجتماعی تولید می‌شود.

⸻

شهر با تصمیم‌های شتاب‌زده اداره نمی‌شود.
ابتدا باید دانست:
کدام ضعف فوری است،
کدام اصلاح‌پذیر،
و کدام خطرناک

برخی نارسایی‌ها قابل ترمیم‌اند،
برخی نیازمند مداخله فوری.
یکسان دیدن آن‌ها،
خود یک خطای مدیریتی است

در سیاست‌گذاری شهری،
مسئله اصلی «تعداد مشکلات» نیست؛
نحوه مواجهه با آن‌هاست.

ضعف کوچک، اگر درست تحلیل نشود،
می‌تواند اعتماد بزرگ را از بین ببرد.
رتبه‌بندی ریسک،
پیشگیری قبل از هزینه است.

همه مشکلات شهری دیده می‌شوند،
اما همه‌شان تهدید نیستند.
مدیریت شهری یعنی
شناخت خطر پیش از وقوع بحران.

مدیریت شهری بدون اولویت‌بندی، فقط واکنش است.
باید دانست:
کدام مسئله فوری است؟
کدام قابل پیشگیری است؟

رفتار مطلوب زمانی ماندگار می‌شود
که فرد، منفعت آن را درک کند.
در مدیریت شهری،
تشویق آگاهانه
از جریمه صرف، اثربخش‌تر است.

ریسک‌های شهری را نمی‌شود یکسان دید.
برخی اعتماد می‌سازند،
برخی اعتماد را از بین می‌برند.

همه مشکلات شهری بحران نیستند.
برخی فقط با یک تصمیم درست حل می‌شوند.
شناخت تفاوت، یعنی حکمرانی هوشمند.

شهر سالم،
نتیجه شناسایی به‌موقع ضعف‌هاست
نه برخورد دیرهنگام با بحران‌ها