هر تصمیم شهری یک «برنده رسانه‌ای» و یک «بازنده خاموش» دارد.
هنر حکمرانی محلی این است که
صدای بازنده خاموش هم شنیده شود

شهر فقط خیابان و ساختمان نیست؛
شبکه‌ای از ادراک‌هاست.
اگر مدیریت شهری این شبکه نامرئی را نشناسد،
در بهترین حالت فقط کالبد را اداره کرده است.